مجری: از آغاز جنگ دوازده‌روزه و سپس جنگ چهل‌روزه، هر کسی روایت و تجربه‌ای از وقایع داشته است. رویداد «راوی جنگ شو» در شهرهای مختلف ادامه پیدا کرده و هنوز روایت‌های تازه‌ای برای گفتن دارد. امروز با سیدعلی مرتضوی صحبت می‌کنیم که در تهران پیگیر این برنامه است. آقای مرتضوی، از آغاز همراهی خودتان با این حرکت بگویید.
سیدعلی مرتضوی: من از ابتدای کار در این مجموعه نبودم. پس از وقایع نهم اسفند احساس می‌کردیم مردم در کنار خبرهای میدان، به توضیح و روایت منظم وقایع هم نیاز دارند. نزدیک عید با چند نفر از دوستان در شاهرود درباره این خلأ صحبت کردیم. دوستان محتوایی آماده کردند و من نخستین ارائه‌ها را در جمع‌های کوچک و مسجد آغاز کردم. از گفت‌وگو با نمازگزاران شروع شد و به‌تدریج به میدان‌های شهر رسید.
مجری: وقتی این کار از جمع‌های کوچک به میدان رسید، مخاطبان چه واکنشی نشان دادند؟
سیدعلی مرتضوی: در آغاز حتی تصور نمی‌کردم بتوانم در یک میدان عمومی صحبت کنم. یک بار مسئول برنامه از من خواست حدود هفت دقیقه سخن بگویم و چند دقیقه هم فیلم پخش کنیم. اما نمایشگر به‌دلیل بارندگی از کار افتاد و مجبور شدم بیشتر صحبت کنم. برای توضیح اندازه یک ناو هواپیمابر، ارتفاع ساختمان‌های اطراف را مثال زدم. همان مثال‌های ساده باعث شد مردم با موضوع ارتباط برقرار کنند. بعد از آن، شب‌های بیشتری در میدان حضور پیدا کردیم.
مجری: حالا که ماه‌ها از آغاز این فعالیت گذشته، چطور مانع تکراری شدن مطالب می‌شوید؟
سیدعلی مرتضوی: اتفاقات روز را دنبال می‌کنیم و هر شب از زاویه تازه‌ای به مسائل نگاه می‌کنیم. گاهی درباره خبرهای نظامی و پهپادها صحبت می‌کنیم و گاهی سراغ اقتصاد، ژئوپلیتیک، تنگه هرمز یا تأثیر جنگ بر صنعت تراشه می‌رویم. تلاش ما این است که موضوع برای مردم روشن و قابل‌فهم باشد و بتوانند با اطلاعات تازه به خانه برگردند.
مجری: آیا فعالیت راویان در شهرهای مختلف به هم متصل است؟
سیدعلی مرتضوی: بله، مجموعه «مدرسه فلسطین» و پویش «راوی جنگ شو» محتوا و نقشه‌ها و فایل‌های لازم را در اختیار علاقه‌مندان می‌گذارند. خبرنامه روزانه داریم و موضوعات را از زاویه سیاسی، اقتصادی و ژئوپلیتیک بررسی می‌کنیم. هرکس بنا بر شرایط خودش می‌تواند راوی باشد؛ دانش‌آموز در مدرسه، معلم، کارمند یا مادری در جمع خانوادگی. هدف این است که با هم گفت‌وگو کنیم و به پرسش‌ها و نگرانی‌ها پاسخ بدهیم.
مجری: در میدان شهدا چه چیز بیش از همه شما را تحت تأثیر قرار داده است؟
سیدعلی مرتضوی: مردمی بودن کار برای من بسیار ارزشمند است. شب‌های اول نگران بودم کسی به برنامه توجه نکند. اما بعد یک زوج برای تهیه بلندگو و میکروفن پیش‌قدم شدند. به‌تدریج مردم خودشان صندلی آوردند، بنر نصب کردند و برنامه‌های فرهنگی راه انداختند. حالا بخشی از مخاطبان هر شب ثابت‌اند و ما در کنار یک موکب مردمی فعالیت می‌کنیم. حتی چند نوجوان پیش از برنامه درباره مسائل تاریخی و جهان امروز صحبت می‌کنند؛ گاهی از اطلاعاتشان چیز تازه‌ای یاد می‌گیرم.
مجری: با وجود کار روزانه و مسئولیت خانوادگی، از ادامه این مسیر خسته نشده‌اید؟
سیدعلی مرتضوی: بعضی روزها مستقیم از محل کار به میدان می‌روم و وقتی به خانه برمی‌گردم بچه‌ها خوابیده‌اند. آخر هفته‌ها گاهی آن‌ها را هم با خودم می‌آورم. انرژی مردم باعث می‌شود ادامه بدهم. بسیاری از کارهای میدان را خودشان انجام می‌دهند؛ حتی گوشه‌ای برای گردش کتاب میان مردم ایجاد کرده‌اند. من بیشتر شب‌ها می‌آیم، صحبت می‌کنم و می‌بینم بقیه کارها با همراهی مردم پیش رفته است.
مجری: این حرکت در نهایت قرار است به چه نقطه‌ای برسد؟
سیدعلی مرتضوی: از نظر من صرف روایت خبر کافی نیست. می‌خواهیم دانستن به خودسازی، مسئولیت‌پذیری و مشارکت اجتماعی برسد. در جمع‌های مردمی درباره مطالعه، کار فرهنگی و عادت‌های خوب هم صحبت می‌شود. مهم این است که مردم خودشان نقش‌آفرین باشند و این فعالیت به حضور یک سخنران وابسته نماند.
مجری: از حضور شما و توضیح این تجربه مردمی سپاسگزارم. امیدوارم این فعالیت با همین همراهی و استقبال ادامه پیدا کند.