مجری: آقای فرهادی، خوش آمدید. صحبت امروز را از کجا آغاز می‌کنید؟
کاوه فرهادی: در گفت‌وگوی قبلی با فعالان فناوری، نمونه‌ای از کارآفرینی را دیدیم. یکی از مسائل اساسی کسب‌وکارهای نوپا، توانایی کار تیمی است. در پژوهش‌هایی که به آن‌ها اشاره می‌کنم، بسیاری از تیم‌ها به دلیل ضعف در تفکر گروهی از ادامه مسیر بازمی‌مانند.
مجری: ما گاهی افرادی را می‌بینیم که منتقدان و تحلیلگران توانمندی هستند، اما وقتی مسئول اجرا می‌شوند با مشکل مواجه می‌شوند.
کاوه فرهادی: یکی از علت‌ها همین دشواری اداره و ساختن تیم است. اگر کار فقط بر توانایی یک نفر متکی باشد، آن فرد نمی‌تواند هم‌زمان همه نقش‌ها را بر عهده بگیرد. پژوهش‌ها نیز اهمیت فرهنگ تیمی را در موفقیت کسب‌وکار برجسته کرده‌اند.
کاوه فرهادی: من در پژوهش‌های چندساله‌ام مجموعه گسترده‌ای از مقاله‌ها را بررسی کرده‌ام و به این برداشت رسیده‌ام که توجه به تفکر تیمی نسبت به دیگر موضوعات کارآفرینی کافی نبوده است. تصویر موفقیت که تنها یک فرد مشهور را برجسته می‌کند، نقش گروه‌های پشت صحنه را کم‌رنگ می‌کند.
مجری: ایران تاریخی طولانی از کار مشارکتی دارد. چرا همچنان با این مسئله روبه‌رو هستیم؟
کاوه فرهادی : جامعه ایرانی در شرایط دشوار طبیعی، به‌ویژه کم‌آبی، از طریق مشارکت و یاریگری تمدن ساخته است. پرسش این است که چرا نتوانسته‌ایم این تجربه را به‌خوبی به آموزش نوین و سپس محیط کار منتقل کنیم.
مجری : آموزش‌وپرورش و مجموعه‌های آموزشی برای تغییر وضع موجود چه کاری باید انجام دهند؟
کاوه فرهادی : قبل از ارائه نسخه، باید بدانیم چه چیزی را در نظام آموزشی نادیده گرفته‌ایم. ما درباره همکاری در خانواده، روستاها و جامعه تجربه تاریخی داریم؛ اما باید بررسی کنیم چرا این فرهنگ به مهارت پایدار کار تیمی در مدرسه، دانشگاه و شرکت‌های نوپا تبدیل نشده است.
کاوه فرهادی : در فرهنگ یاریگری می‌توان از خودیاری، همیاری و دگریاری سخن گفت. به‌ویژه دگریاری و فداکاری از ویژگی‌هایی هستند که باید در طراحی الگوهای بومی آموزش و کار گروهی دیده شوند.
مجری: شاید بخشی از مشکل این است که در الگوبرداری آموزشی از دیگر کشورها، پیوند دانش‌آموز با کار و خانواده را کم‌رنگ کرده‌ایم.
کاوه فرهادی : خانواده یکی از نخستین محیط‌های یادگیری همکاری است. کودک در کارهای خانواده مسئولیت می‌پذیرد و همکاری را عملاً می‌آموزد. آموزش‌وپرورش باید این پیوند را عمیق‌تر کند، نه اینکه یادگیری را فقط به کلاس و محتوای درسی محدود بداند.
مجری : حتی گاهی به بچه‌ها گفته می‌شد اگر درس نخوانید مجبورید کار کنید؛ انگار کار کردن نقطه مقابل موفقیت است.
کاوه فرهادی : درحالی‌که کار، بخش مهمی از یادگیری و زیستن جمعی است. هنگام کار با دیگران، مهارت، اندیشه، مسئولیت و ارتباط با محیط شکل می‌گیرد. باید ارزش کار را دوباره در آموزش زنده کنیم.
مجری: پس بازگشت به داشته‌های فرهنگی خودمان می‌تواند راهگشا باشد.
کاوه فرهادی : دقیقاً. باید میراث همکاری را با نیازهای امروز، پژوهش‌های میان‌رشته‌ای و آموزش مهارت‌های واقعی پیوند بزنیم تا در کسب‌وکارها و گروه‌های نوپا اثر آن دیده شود.
مجری : از همراهی و توضیحات شما سپاسگزارم. امیدواریم این بازگشت به فرهنگ همکاری در آموزش و زندگی روزمره جدی‌تر دنبال شود.